verhuisd, gedwongen, van ’t bekende vervreemdze heeft een tafel, een bankeen warm bed, godzijdank,maar tóch is ze ontheemd ’t waren keuzes die ze zelf niet maaktedat stoort haar ’t meestwas dat maar wél zo geweestmisschien dat het haar dan minder hard raakte die voordeur, die nieuwe, met die lelijke posten’t is de poort tot haar…

als de ondergroei van ’n robuuste boom van zoveel zonneschijn verstoken het komt er wel, door ’t kronendak maar steeds te weinig, te gebroken en dat wat ’t laten bloeien moet wat het kracht zou moeten geven daarvan zuigt die dikke stam zich vol zodat wat rest in schaduwen moet leven