Ik moest eigenlijk naar de sportschool vanavond. Had er heel de dag alweer buikpijn van, maar dat bleek dus tevergeefs. Dat geeft dan ook direct maar weer even aan dat het geen zin heeft om je enorm druk te maken om de (nabije) toekomst. Je weet immers toch niet hoe het gaat lopen. Doodzonde van de energie die het kost, maar hoe vaak ik dat ook tegen mezelf zeg, ik heb het blijkbaar niet in me om het anders te doen.

De sportschool dus. Het zou de derde keer geweest zijn, maar de PT-er bleek ziek en dus ging het feestje vanavond niet door. Aan de ene kant voelde het wel een beetje als een opluchting – omdat ik er dus al de hele dag tegenaan zat te hikken – maar ik was er wél op ingesteld en was ook zeker gegaan als het lot mij minder gunstig gestemd geweest zou zijn (écht waar!)

Ter voorbereiding op de maaltijd ná de training, had ik eerder vanmiddag de kip al gekruid. Tussen vier en vijf ook snel de ui en de knoflook nog even gesnipperd en de paprika in blokjes gehakt om wat om handen te hebben en dus even met wat anders bezig te zijn. Cup rijst afgemeten, water in de waterkoker, bouillonblokje klaargelegd. Met lichte tegenzin, dat wel, want door de zenuwen voor het vooruitzicht moest ik eigenlijk even niet aan eten denken.

Rond half vijf kwam dan het appje der verlossing en toen was ik echt nét klaar met de bezigheidstherapie die groenten snijden heet. Ik heb dus vanavond mooi op tijd gegeten. Stresskip met rijst. Was lekker.