In 2016 overleed een collega. Hij koos zelf voor de dood. Mijn angst was dat zijn familie hem niet het afscheid zou geven waarvan ik vond dat het hem zou passen, om redenen die ik hier niet wil noemen. Het zette me aan het denken. Ja, het afscheid is voor de nabestaanden, maar ik vind óók dat de dood moet passen bij het leven wat de overledene leidde. En daarover gaat dit gedicht.

ik ben familie en muziek
ik ben bloemen en bezoek
ik ben genieten van een stortbui
ik ben verdrinken in een boek

ik ben veel eten en veel drinken
ik ben met Netflix op de bank
ik ben tomeloos vertrouwen
ik ben lachen tot ik jank

ik ben wie en wat ik liefheb
ik ben al wat ik verwerf
ik ben mezelf tot aan het einde
en blijf dat ook nadat ik sterf