Op de dag dat de nieuwe huurders op bezoek kwamen, kwam ook het besef van het verhuizen. Dat was even slikken. Niet om dat stel, want het zijn leuke mensen en ik was ervan overtuigd dat “mijn” huis in goede handen achterbleef, maar het was weer zo’n stap die iets definitief maakt en dat klonk wel even door.

hun eerste stappen hier zijn gezet
het is niet lang nog van mij meer
en met een karrevracht hartzeer
besef ik mij dat nu net

ik zie ze twijfelend staren
naar de vloer, het behang
het duurt een tel, twee, te lang
ik voel ze mitsen en maren

alles voelt nu besmet
kastjes open en dicht
en met een stalen gezicht
leid ik ze langs de voet van mijn bed

en ik weet, het is niet míjn huis
ik heb deze vier muren
achttien jaar mogen huren
maar al die tijd was het wél mijn thuis

en nu

mijn laatste stappen hier zijn gezet
het is niet lang nog van mij meer
en met een karrevracht hartzeer
besef ik mij dat nu net